We zullen eerst eten! [dag #38]

Vandaag was het de eerste van de maand, wat zoals gewoonlijk wat meer gepland werk geeft. Maar gelukkig was er toch nog voldoende tijd voor een wandeling door de bossen, waarvoor we het gisteren te laat vonden.

Vaste werkzaamheden

Voor wie ons inmiddels al een tijdje volgt, heeft wellicht in de gaten dat ik vaak kleine dingen tussendoor doe. Maar soms ook echt mijn werk moet plannen. Zo heb ik bijvoorbeeld een vaste dag in de maand waarop ik mijn facturen verstuur en zo ook een vaste dag waarop ik mijn ‘inkoop’ administratie doe. Dat is altijd de eerste van de maand.

Naast die geplande werkzaamheden kwamen er ook vandaag – meer dan gemiddeld – berichten van klanten via whatsapp en e-mail binnen die me nog een lange tijd bezig hielden. Net toen we wilden vertrekken kwam er nog een telefonische afspraak tussendoor, maar daarna konden we dan toch echt samen op pad.

De bossen van Oberzent

Met de wandeling hadden we in de paden veel keuzes. Het waren namelijk allemaal ringen om de toppen van de heuvels heen. Bij de splitsingen bepaalden we dus eigenlijk of we wilden stijgen en korte ronde namen, of langzaam zouden dalen en een lange ronde wilden lopen.

We hadden voldoende tijd, dus we namen de lange lus. Maar als snel hadden we ook door dat de route daardoor te lang zou worden. En opnieuw namen we een klein pad de stijle heuvel op om de korte weg terug te nemen.

Mooie natuur

De bossen waren mooi en rustig. En net voordat we de route afsneden, stond er een oude wildhut naast het pad waar ik echt even in wilde zitten. De vloer voelde niet heel stabiel. De luiken zaten vol met spinnenweb en de deur van het hutje ontbrak. Ondanks dat ik mijn telelens niet bij had, kon ik me goed voorstellen dat je daar heerlijk een dag ik kunt vertoeven, wachtend op dat ene vogeltje of hert uit de bossen. Misschien was het ook maar goed dat ik die lens niet bij had, anders had ik er nu nog steeds gezeten.😅

Rustige nacht

Gisteren was eigenlijk de hele dag erg rustig hier. Op wat tennis spelers na hebben we helemaal nergens last van gehad.

In de avond / nacht /ochtend leek dat helemaal anders. Er kwamen de hele nacht door veel auto’s met harde muziek voorbij gescheurd. En dat over een weg waar er bij daglicht weinig verkeer rijdt.

Rond etenstijd kwam er nog een vrachtwagen met geladen boomstammen op het parkeer terrein staan. Daarvan hadden wij het idee hadden dat deze pech had. Helaas bleek dat niet het geval en startte die om drie uur in de nacht zijn vrachtwagen om weg te rijden.

Zojuist is ook weer dezelfde vrachtwagen met een nieuwe lading geparkeerd op het terrein, en we gokken er dan ook op dat die opnieuw midden in de nacht gaat vertrekken. Vanavond gaan dus opnieuw de oordopjes in, in de hoop op een rustige nacht.

Titel vandaag

Mocht je afvragen – ‘wat een vreemde titel boven deze blog?’ – dat kan kloppen. Zelf kon ik namelijk niets nieuws of passends verzinnen voor vandaag. Voor ‘een slechte nachtrust’ was de nachtrust niet slecht genoeg. Voor ‘mooie boswandeling’ was het bos ook niet mooi genoeg. Na alles wat we meemaken, ga je heel veel toch vergelijken met een eerdere slechte nacht, of een eerdere wandeling in mooie bossen.

Het is niet dat alles altijd nieuw, mooier, beter (of slechter) wordt. Er is niet elke keer een overtreffende trap om over te schrijven.

Ik vroeg Tamara – daarom dus – om een suggestie voor een mooie titel. Die hoefde niet heel lang na te denken: ‘We zullen eerst eten!’. Dat was een heel goed idee. Nu ik dit schrijf hebben we dan ook al lang gegeten en is de afwas gedaan. Welterusten!