Hallo Nederland! [Dag #46]

Zoals we gisteren in onze blog al eindigden, zijn we nu toch echt begonnen aan de weg naar huis. We staken de grens over en konden Nederlands praten, toch ook weer gek.

Terug naar huis

Wie kent er ook het gevoel van een laatste vakantiedag. Je weet dat je naar huis gaat, maar je moet nog wachten op die bus of het vliegtuig. Het liefste zou je dan ook maar meteen thuis willen zijn. Wij herkennen dit allebei, en zo voelen deze dagen nu ook. We weten dat we naar huis gaan, en zouden nu dan ook weer thuis willen zijn.

Als je een week gaat, dan heb je dat de laatste dag. Als je twee maanden weg gaat, dan heb je dat gevoel dus wat eerder en langer. Gelukkig hebben wij dan ook het voordeel dat we gewoon kunnen besluiten om ‘ineens’ thuis te zijn. En daarom hebben we ook voor onze laatste dagen de tussenstops gepland. En korten we onze trip dan ook 3 dagen in. Tegen de tijd dat jullie dit lezen zijn we inmiddels ook echt al thuis.

Verslapen

Vandaag hebben we ons voor het eerst verslapen. En dat is misschien een beetje vreemd als je nergens echt naar toe hoeft, maar zal vertellen hoe dat zit. We zaten inmiddels zonder voorraad en we moesten dan ook voor ons ontbijt naar de supermarkt. En omdat we toch naar Nederland zouden gaan, vonden we het handig om niet opnieuw in een buitenlandse supermarkt alle gangen door te moeten zoeken. Kortom, we planden een bezoek aan de Jumbo vlak bij onze nieuwe bestemming. De rit zou ongeveer 2 uur duren, dus om op tijd te kunnen eten, zouden we ook op tijd moeten vertrekken.

Zelf werd ik pas iets na negen wakker, en was ons plan al vergeten. Ik begon mijn ochtend met het beantwoorden van mailtjes vanuit bed en liet Tamara nog even lekker verder slapen. Toen zij wakker werd en op haar horloge keek schrok ze wakker, het was al kwart voor tien. Zij was ons plan niet vergeten dus we stonden snel op om alles in te pakken en we vertrokken naar die Niederlande.

Nederlands

Tijdens onze route naar Bathmen kregen we steeds meer honger en kwamen we langs een tankstation met een Subway. En dat zorgde voor nog meer honger. We besloten een korte omweg te nemen via de dichtstbijzijnde Subway op de route.

Daar in de winkel ervaarden we allebei hetzelfde. We werden gevraagd wat we wilde bestellen. En in ons hoofd zochten we naar de juiste vertaling om te antwoorden. Terwijl dit natuurlijk gewoon in het Nederlands kon. Een hele vreemde ervaring om na zeven weken in een winkel niet na te hoeven denken over de woorden, maar over wat je daadwerkelijk op je broodje wil.

Foto’s van vandaag